Τάκης Τυρταίος

Απεργία πείνας

2011-02-16T22:04:00.005+02:00

Απεργία πείνας,πράξη ανδρείας;πράξη δειλίας;ωμός εκβιασμός
σε ανθρώπινα συναισθήματα;ύστατο όπλο;ρώσικη ρουλέτα;
Ότι και να ισχύει αποτελούσε πάντα μια τελευταία πράξητου απελπισμένου για ανατροπή της εις βάρος του κατάστασης.
Στο <αναμορφωτήριο> της Γυάρου ήταν αρκετά συχνές και πολυήμερες
και αφορούσαν κυρίως αναστολές εκτελέσεων συγκρατουμένων.
Η μόνη λεπτομέρεια που έχει καρφωθεί στο μυαλό μου από τις διηγήσεις του Τάκη σχετικά,αφορά την πνευματική διαύγεια που έλεγε ότι είχε το μυαλό μετά από αρκετές ημέρες νηστικός,σε σημείο που να θυμάσαι απίστευτες λεπτομέρειες και να κάνεις ταχύτατα πολύπλοκες σκέψεις.
Κάποιες φορές οι απεργοί κατάφερναν το αίτημα,κάποιες όχι.
Τι θεωρείται νίκη άραγε σε μια αέναη πάλη των αδυνάτων;
Πιθανόν και η πιο μικρή..

Υ.Γ. η φωτογραφία δεν σημαίνει κάτι,η ανάρτησή της είναι απλά μια πράξη απελπισίας..

Η μόρφωση είναι ο δρόμος

2010-02-16T21:30:00.001+02:00

Στην Αθήνα και στον Πειραιά λειτουργούν εδώ και λίγα χρόνια με τεράστιες δυσκολίες Κυριακάτικα σχολεία μεταναστών.Κάποιοι δάσκαλοι με μοναδικό κίνητρο την αγάπη και την αλληλεγγύη μορφώνουν κόσμο για να μπορούν να σταθούν στον κορμό της κοινωνίας και όχι στο περιθώριο.Λοιδορούμενοι σαν <προδότες> κλείνουν τα αυτιά τους και προσφέρουν εφόδια σε ανθρώπους που διψούν για μάθηση και ομαλή ένταξη.
Στον Παλαμά Καρδίτσας,στον τεράστιο καταυλισμό των Τσιγγάνων,κάποιοι δάσκαλοι πραγματοποιούν αντίστοιχο έργο,λοιδορούμενοι κι αυτοί από κάποιους ντόπιους ως <γυφτοδάσκαλοι>.Το ίδιο συμβαίνει και σε όλες τις φυλακές της χώρας με ανθρώπους που διδάσκουν σε παραβάτες του νόμου.
Όλοι οι παραπάνω εκτός από πρακτικά και θεωρητικά μαθήματα,προσπαθούν να μεταδώσουν και το πιο σημαντικό εφόδιο που λέγεται κοινωνική μόρφωση και που καθιστά το άτομο ενεργό και ωφέλιμο σε μια κοινωνία.Η φράση <είχα καλό δάσκαλο> χρησιμοποιείται σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής και αφορά πολλούς ορίζοντες που μπορεί να σου έχει ανοίξει κάποιος,αλλά όταν αυτό γίνεται σε σχολεία που θα μπορούσαν να ονομαστούν,με υπερβολή ίσως,κρυφά, αποκτά ιδιαίτερη αξία.Κρυφά στη κυριολεξία δεν είναι,βρίσκονται όμως εκτός επίσημου προγράμματος και στην καλύτερη περίπτωση στις παρυφές του συστήματος.

Την διδασκαλία σε ανθρώπους <εκτός κοινωνίας> την ξεκίνησαν οργανωμένα οι αριστεροί στις φυλακές του εμφυλίου από το 45 και μετά.Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε γίνει τέτοια προσπάθεια μόρφωσης ανθρώπων του <περιθωρίου>.Τολμώ να πω ότι ο μύθος του κρυφού σχολειού της τουρκοκρατίας έγινε πράξη στα ξερονήσια και στις φυλακές,και σε συνθήκες άκρας μυστικότητας και ανελέητου κυνηγητού.
Εκτοπισμένοι καθηγητές και δάσκαλοι ανέλαβαν έργο εκπαίδευσης και μόρφωσης των συντρόφων τους με μαθήματα από όλο το φάσμα της κλασικής παιδείας(αριθμητική,γεωμετρία,γεωγραφία,ιστορία,πατριδογνωσία,φιλολογικά),μέχρι εξειδικευμένα μαθήματα πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας.Δεν έλειπαν ακόμη και μαθήματα πολιτισμού,με θεατρικές παραστάσεις,ζωγραφικά έργα,ποιήματα,λογοτεχνία και χορωδίες.
Βασική απασχόληση ήταν και η χειροτεχνία με εργαλεία όπως ξυραφάκια,κοφτερές πέτρες και μεγάλη φαντασία..
Σε όλες τις φυλακές δημιουργήθηκαν επιτροπές μόρφωσης που ανέλαβαν αυτό το έργο και από την πρώτη στιγμή που έμπαινε κανείς εντάσσονταν ανάλογα με το επίπεδο και τα ενδιαφέροντά του.
Τα ήθη και οι συμπεριφορές αυτών των ανθρώπων έκαναν τους ποινικούς να τρίβουν τα μάτια τους από μια οργάνωση λες και την είχαν σχεδιάσει από καιρό.
Η διδασκαλία δεν ήταν στην τύχη αλλά με σπονδύλους και αρθρώσεις,ειδικά του Τάκη ο κύριος κορμός είχε στήριγμα την κριτική σκέψη και τη διαλεκτική μέθοδο.Μετά τα όποια νυχτερινά κυρίως μαθήματα,τους έδινε ερωτήματα και ασκήσεις να σκεφτούν όλη την ημέρα,κάνοντας αγγαρείες,εργασίες,ακόμα και στα βασανιστήρια ο νούς να εργάζεται χωρίς να σκέφτεται όσο το δυνατόν τα επίγεια.Αργά το βράδυ έπαιρνε σβάρνα τις σκηνές ή τα κελιά και σχολίαζαν μέσα στο σκοτάδι τα πάντα.
Με πρωτοποριακές μεθόδους έδωσαν εφόδια σε κόσμο απελπισμένο που δεν ήξερε καν αν ποτέ θα αποφυλακισθεί και που όμως,όπως αποδείχθηκε,τους χρησίμευσαν στην κατοπινή ζωή τους.
Αναγνωστικά βιβλία δημοτικού,κείμενα αρχαίας Ελληνικής λογοτεχνίας,συντακτικό του Τζαρτζάνου,στοιχειώδης αριθμητική του Μπαρμπαστάθη,βιβλίο πολιτικής οικονομίας του Μπαρμπίζ(Γάλλος κομμουνιστής),φιλοσοφία απο την Σοβιετική ακαδημία επιστημών και άλλα πολλά,έμπαιναν στις φυλακές υπό μορφή απλών και άσχετων σελίδων μέσα από δέματα συγγενών και μετά ξεκινούσε ο αγώνας για να ξαναγίνουν βιβλία και να αντιγραφούν πολλές φορές..
Μαθήματα λογιστικής,ξένες γλώσσες,διδάσκονταν άνθρωποι που σε λίγες ημέρες μπορεί να έχαναν τη ζωή τους σε εκτελέσεις.Μέσα απο συνεχείς αλλαγές τόπου φυλακής προσπαθούσε το κράτος για την φυσική και ηθική εξόντωσή τους χωρίς να λαμβάνει υπ όψιν τον παράγοντα ψυχή και το πείσμα των ηττημένων..
Μπορεί να φανταστεί κανείς το σπάσιμο του ηθικού όταν ανακάλυπταν οι φύλακες το πολύτιμο υλικό και το κατέστρεφαν,το πείσμα όμως νικούσε.
Μάλιστα επειδή κάθε τι που διάβαζαν έπρεπε να είναι εγκεκριμένο από τη διοίκηση των φυλακών,μέχρι και πλαστές σφραγίδες κατασκεύασαν για να ξεγελούν τους φύλακες.
Εκατοντάδες ανώνυμοι καθηγητές και δάσκαλοι,θανατοποινίτες και οι ίδιοι,μετέτρεψαν τις φυλακές σε σχολεία και μετέδωσαν το φως της γνώσης σ εκείνη τη σκοτεινή περίοδο,μετατρέποντας δυστυχείς, σε ανθρώπους με όραμα και ορίζοντες.

Στη σημερινή εποχή και στη <φυλακή>που έχουμε χτίσει ο καθένας μας ή μας έχουν οριοθετήσει,δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για συλλογική ευτυχία και όραμα,εκτός από την διαρκή αγάπη και αλληλεγγύη προς όλους τους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας και την διαρκή μόρφωσή μας.Πρέπει να εκπλήξουμε όλους αυτούς που μας θέλουν ηττημένους και άπραγους με τη συμπόνοια και τη γενναιοδωρία μας. Ας ανεβάσουμε το δικό μας επίπεδο και των υπολοίπων για να μπορέσουμε να αντισταθούμε σε οποιαδήποτε σύγχρονη λαίλαπα γιατί όπως διαφαίνεται θα χρειαστεί πάλι να διεκδικήσουμε κεκτημένα που χάνονται.
Πρωτοπόροι πρέπει να είναι και πάλι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές.Ας αφήσουν κατα μέρος τις όποιες συντεχνιακές προσπάθειες και την τυχόν βολή τους κάτω από την ομπρέλα του δημοσίου και να πάρουν στις πλάτες τους την ουσιαστική κοινωνική μόρφωση των παιδιών μας και του περιθωρίου.Ας διεκδικήσουν δυναμικά νέα ύλη και μεθόδους.Οι καιροί το απαιτούν.

8 Φλεβάρη-Νίκος Ξυλούρης

2010-02-07T10:38:00.000+02:00

Κάθε 8 Φλεβάρη η αντάρτισσα ψυχή γονατίζει
στον Αρχάγγελο.
Τριάντα χρόνια χωρίς τον Νικόλα μας,
χωρίς τον αντρειωμένο μας.
Με όπλο τη λύρα και τη μοναδική φωνή του,
στη σύντομη ζωή του ανόρθωσε τις ψυχές μας
και έδωσε κουράγιο στους αγώνες μας.
Στις καρδιές μας για μια ζωή.

«Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά»

Οι οχτροί έχουν μπει στην πόλη
και εμείς δεν γελάμε πια...

Ευτυχία και Ηλέκτρα

2010-01-19T17:02:00.000+02:00

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα,στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής,οι γυναίκες πέρασαν μαζικά στη δημόσια σφαίρα.Η αίσθησή τους οτι ενήργησαν σαν ιστορικοί παράγοντες τους έδωσε αυτοπεποίθηση και κέρδισαν ισότητα και σεβασμό μέσα απο την αντιστασιακή τους δράση.Αυτό ακριβώς το αίσθημα βάρυνε περισσότερο από όλες τις τεράστιες δυσκολίες της εποχής και διατήρησε τον ενθουσιασμό και την πίστη τους για την τελική νίκη.
Για τις νεότερες κυρίως,παρουσιάστηκαν ευκαιρίες για πρωτοβουλίες και δραστηριότητες που σε καιρό ειρήνης ήταν ανύπαρκτες και άλλαζαν τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων.
Μπήκαν δυνατά στον Αγώνα,διεκδίκησαν και γεύτηκαν αρκετά αξιώματα και όταν έληξε η κοινωνική αναταραχή δυσκολεύτηκαν ή δεν επέστρεψαν ποτέ στα "παραδοσιακά" τους καθήκοντα.
Γενναίες και αποφασισμένες,κέρδισαν το σεβασμό και την αγάπη των συναγωνιστών τους και ένα λυσσαλέο μίσος των εχθρών.Όλα αυτά γιατί η ίδια η Αντίσταση,πέρα από τον κεντρικό στόχο που ήταν η απελευθέρωση,συνδέθηκε με απαίτηση για καινούργια κοινωνία με ισότητα των δύο φύλων.

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ από ένα σημείο και πέρα,για λόγους οργάνωσης και πειθαρχίας,απαίτησε οικογενειακές λειτουργίες και επέμεινε στην "ηθική" συμπεριφορά των ανταρτών δίνοντας σαν κεντρικό σύνθημα για οτιδήποτε αφορούσε ερωτικές επιθυμίες τη φράση <Δεν είναι ώρα γι αυτά,άμα τελειώσει ο πόλεμος βλέπουμε...>.Δύσκολα πράγματα...
Ιστορίες αγάπης θα ήταν απίθανο να μην γραφόντουσαν αλλά οι περισσότεροι άντρες αντιμετώπισαν τις αντάρτισσες με μεγάλο σεβασμό και μάλιστα ντρεπόντουσαν ακόμα και να βαδίσουν δίπλα τους...
Χαρακτηριστική η φράση μιας αγωνίστριας <Βγήκα από τη φυλακή τριάντα χρονών και όλη μου η ερωτική ζωή ήταν ένα φιλί που μου έδωσε κάποτε ένας σύντροφος...>.
Λίγο αργότερα στον εμφύλιο,ενώ οι άντρες της Αριστεράς αποκαλούνταν <<Εαμοβούλγαροι>>
οι γυναίκες αποκαλούνταν όχι μόνο <<Βουλγάρες>> αλλά και <<πουτάνες>>.Ο τίτλος συναγωνίστρια-τιμητική για όλη την αντίσταση-έγινε συνώνυμο της γυναίκας ελευθερίων ηθών και ντροπή για το έθνος και τις οικογένειές τους.Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι γυναίκες έλαβαν μέρος σε τεράστια πολεμικά κατορθώματα της εποχής,όπως στην μάχη της Πόρτας.

Στις 8-9 Ιουνίου του 43 στην Πόρτα,σημερινή Πύλη Τρικάλων, ο ΕΛΑΣ με 210 μαχητές έδωσε μάχη με 6000 Ιταλούς βαριά οπλισμένους και με κανόνια,στη είσοδο ενός μεγαλοπρεπούς φαραγγιού, που αποτελεί πύλη για την Πίνδο, και οδηγεί προς την Άρτα.Μετά από δυναμική σύγκρουση δύο ημερών οι Ιταλοί αποσύρθηκαν με πάνω από 300 νεκρούς και δεν ξαναβγήκαν από τις πόλεις.
Σ αυτή τη μάχη έλαβε μέρος και μια θρυλική μορφή αντάρτισσας,η Ευτυχία,κερδίζοντας τη φήμη και το σεβασμό όλων για την αξία της.
Για την πανέμορφη αυτή αμαζόνα ο Τάκης έλεγε ότι μόλις τη συνάντησε ο Άρης,ξεπέζεψε και τρέχοντας,της άρπαξε τα χέρια και τα φίλαγε..
Η λεβεντιά της και η δυναμική της απαράμιλλη,όπως και ο φθόνος των Μάϋδων που την κρέμασαν σε έναν έλατο,όταν για κακή της τύχη πήρε λάθος μονοπάτι..
Για τα τελευταία της λόγια άκουσα διάφορα,οι παλιοί ασφαλίτες,πανάθεμά τους,μόνο τα αίματα θυμούνται τα λόγια όχι.Κάτι σαν αγάπη,σαν αγαπώ...

Την ίδια εποχή δρούσε και η Ηλέκτρα,ένα ατίθασο αγοροκόριτσο που έφθασε να γίνει βαθμοφόρος και να μετέχει δυναμικά σε επιτροπές,συμβούλια,λαϊκά δικαστήρια και φυσικά σε μάχες.Αυτή ακολούθησε το δεύτερο αντάρτικο,αλλά σε στιγμή αδυναμίας και νοσταλγίας έκανε το λάθος να επιστρέψει για μία νύχτα στο χωριό της.Εκεί την συνέλαβαν και την βίασαν δεκαπέντε ασφαλίτες συγχωριανοί της.Χρόνια αργότερα η εκδίκησή της είναι να τους κοροϊδεύει και να τους περιγελάει στις γυναίκες τους τονίζοντας τα ανύπαρκτα προσόντα τους...

Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες έλαβαν μέρος στο κυνήγι των προσδοκιών.Κατέκτησαν χάρηκαν ταλαιπωρήθηκαν έκλαψαν πικράθηκαν.Άξιζαν όλα αυτά τον κόπο ή έπρεπε να προσμένουν από τη ζωή μια κρεβατοκάμαρα,μια κουζίνα,μια κόκκινη ρομπίτσα κι ένα ζευγάρι πασουμάκια;

Ευτυχία και Ηλέκτρα,η ζωή είναι ΓΥΝΑΙΚΑ...

*Αφιερωμένο σ εκείνη που σήμερα θα είχε γενέθλια.

Πολυχρόνιον

2010-01-05T21:26:00.000+02:00

«Πολυχρόνιον ποιήσαι Κύριος ο Θεός. Τον ευσεβέστατον Βασιλέα Ημών, Παύλο. Συν τη ευσεβεστάτη Βασιλίσσι αυτού Φρειδερίκη… Κύριε φύλαττε Αυτούς, εις πολλά έτη, εις πολλά έτη…».

Για τον ανώτερο κλήρο στην Ελλάδα,όσο αναρμόδιος είμαι να μιλήσω,άλλο τόσο το πομπώδες και φαντασμένο εξουσιαστικό ύφος του βγάζει μάτι και απωθεί κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο.
Στο ύφος αυτό εάν προσθέσει κανείς και την αλαζονεία του νικητή,θα σχηματίσει και την εικόνα της μετεμφυλιακής εποχής.
Στην Εθνική αντίσταση όμως υπήρξαν εκτός των απλών ιερέων και μητροπολίτες που πήραν μέρος όπως ο Ηλείας Αντώνιος και ο Κοζάνης Ιωακείμ και το πλήρωσαν με την τιμή τους όπως ο Χίου Ιωακείμ.
Τους δύο πρώτους τους συγχώρεσε σε σεμνή τελετή στο Μέγαρο μουσικής(!)ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δείχνοντας πλήρη απαξίωση για τον τρίτο.Αυτό βέβαια λίγο θα τους ενδιέφερε καθώς οι ιερείς αυτοί για να λάβουν μέρος στον Αγώνα δεν ρώτησαν κανένα μορφωμένο άτομο της γενιάς τους παρά μόνο την ψυχή τους.

Ο Τάκης εκτός από ιδεολόγος ουμανιστής προσέγγιζε την κοσμοθεωρία περισσότερο σαν οπαδός της επιστήμης.Είχε μάλιστα δημοσιεύσει και κάποια κείμενα σε εφημερίδες σχετικά με τον κόσμο των αόρατων πνευμάτων,των θαυμάτων,των προλήψεων κλπ. και τα χαρακτήριζε <δοξασίες εκτός πραγματικότητας λόγω άγνοιας της αιτιακής σχέσης σε κάθε φαινόμενο>.
Στην τελευταία δεκαετία της ζωής του εκτός από τον ξυλουργό έκανε και καθήκοντα ψάλτη στην εκκλησία του χωριού παίρνοντας κάποιες φορές μια ελάχιστη αμοιβή για τα τρέχοντα,αφού το κράτος βέβαια σε δασκάλους-μιάσματα δεν έδινε συντάξεις.Γνώριζε την ψαλτική και την βυζαντινή καλλιγραφία και στα πρώτα χρόνια της Γυάρου ήταν δημιουργός μαζί με άλλους,που είχαν ορθοφωνία και συμπάθεια γι αυτή την τέχνη,μιάς υποτυπώδους χορωδίας που κάποιες φορές βοηθούσε σε λειτουργίες που γίνονταν κατά καιρούς απο τον στρατιωτικό ιερέα της νήσου και κάποιες άλλες εμψύχωνε το ηθικό των συντρόφων τους με διάφορες μελωδίες από γνωστά ή φτιαγμένα εκείνη την ώρα στιχάκια.Συνήθως στα επίσημα παρών ήταν ο Αρχιμανδρίτης Προκόπιος.
Ο Προκόπιος μάλιστα στην πρώτη ομιλία που έκανε στους κρατουμένους,με μία δήλωσή του περιέγραψε ακριβώς την παράνοια της εποχής:
-Τα εγκλήματά σας είναι ασυγχώρητα.Ο Θεός δεν πρόκειται να τα συγχωρέσει...κι άν τα συγχωρέσει δεν θα είναι Θεός!...

Το 47-48 ο εμφύλιος ήταν στο αποκορύφωμά του.Οι κρατούμενοι καταλάβαιναν τις όποιες επιτυχίες του ΔΣΕ από το ατέλειωτο ξύλο που έτρωγαν και ιδιαίτερα την ημέρα που οι αντάρτες μπήκαν στην Καστοριά.Εκείνη την ημέρα τους τσάκισαν στις ακρογιαλιές και κάθε νύχτα έβαζαν όσους όρθιους χωρούσαν σε ένα δωματιάκι 3χ3 μέχρι το πρωί για τιμωρία.Πολλοί δεν άντεξαν...

Μία από τις ημέρες ειδοποιήθηκε η χορωδία να είναι έτοιμη πρωί-πρωί γιατί ο Επίσκοπος Σύρου θα πραγματοποιούσε επίσκεψη και θεία λειτουργία στο νησί.
Πράγματι ήρθε με το καραβάκι και μαζί του ολόκληρη ακολουθία απο ιερείς διακόνους και παρατρεχάμενους.Στη μεγάλη πλατεία του πρώτου όρμου σε μια άκρη υπήρχε ένα μικρό εικονοστάσι και με κάποιες προσθήκες και αναλόγιο ετοιμάστηκε για την λειτουργία.
Μαζεύτηκαν εκατοντάδες,γέμισε η πλατεία και άρχισαν όλα.
Τα πάντα κυλούσαν ομαλά,ο Μητροπολίτης είχε βάλει τα χρυσοποίκιλτα άμφιά του και κρατούσε την ολόχρυση ράβδο στο χέρι του,οι ιερείς προχωρούσαν τους κανόνες και οι ψάλτες έκαναν το καθήκον τους.
Όλα καλά μέχρι τη στιγμή του Πολυχρονίου...εκεί τίποτα...σιωπή.
-Πολυχρόνιον!φώναξε ο Σύρου
Τίποτα,μούγκα οι ψαλτάδες...
-ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ!!! ούρλιαξε ο Μητροπολίτης.
Μετά απο δευτερόλεπτα σιωπής,τα λόγια της βυζαντινής χορωδίας της νήσου έκαναν τον Επίσκοπο να "διαρρήξει τα ιμάτιά του" και να πάρει θέση στην Ιστορία δίπλα στον μέντορα και πρόγονό του Αρχιερέα Καϊάφα...
-Πάτερ...εμείς δεν πρεσβεύουμε ανθρώπους...μόνο το Θεό....
Όρθιος πιά ο Σύρου φώναζε όσο μπορούσε...
-Παλιοκουμμούνια γ..ώ το καντήλι σας!!!θα πεθάνετε!
Ύστερα από εκφράσεις που έκαναν ακόμη και τους πολλούς άθεους του ακροατηρίου να ανατριχιάσουν,τα πράγματα πήραν απίστευτη τροπή...
-Φρουροί πυρ!ρίξτε τους στο ψαχνό!!
Σαστισμένοι οι φρουροί έστεκαν ακίνητοι.
Με εξαντλημένη υπομονή έτρεξε να αρπάξει ένα όπλο απ αυτούς και σε δευτερόλεπτα η μεγάλη πλατεία άδειασε απο το εκκλησίασμα που έφυγε τρέχοντας να γλυτώσει...
Μετά απο λίγη ώρα ο Επίσκοπος και η ακολουθία του ετοιμάστηκαν και αναχώρησαν απο το νησί αρκετά ταραγμένοι απο το συμβάν και με προτροπές στους αρχιφύλακες για αυστηρή τιμωρία της χορωδίας.

Κάποτε ένας καλόγερος είπε ότι οι άνθρωποι συνωστίζονται έξω από τον παράδεισο και σπρώχνουν την πόρτα για να μπουν.Η πόρτα όμως ανοίγει μόνο προς τα έξω...

Το υπόλοιπο της ημέρας βρήκε τους ψάλτες της βυζαντινής χορωδίας δεμένους στη συκιά του Γλάστρα,ατενίζοντας ανάποδα το βαθύ μπλέ του Αιγαίου και μέσα σ αυτό ίσως να διέκριναν με τη θολή ματιά τους,το Μάτι του Κριτή που τα παν θωρά...(;)...

*Ο Λασκαράτος στο <Ροίδη Εμμονές> αναφέρει επίσκεψη του Κυκλάδων Φιλάρετου στις 29-10-48 και κάποιες δηλώσεις του στους κρατουμένους.Το πιο πιθανό είναι να πρόκειται για τον ίδιο.Εκτός από τις διηγήσεις του Τάκη το πιο πάνω περιστατικό αναφέρεται και στα απομνημονεύματα του αξιοσέβαστου αγωνιστή απο το νομό Τρικάλων Δημήτρη Ράπτη.

Καλή χρονιά και το κεφάλι πάντα ψηλά!

2010-01-03T00:23:00.001+02:00

Το Ρώσικο παλτό

2009-12-15T19:30:00.000+02:00

Στις αρχές της δεκαετίας του 50 ένα απελπισμένο γράμμα έφτανε σε κρατούμενο στη Γυάρο.<Έκανες το χρέος σου,σε παρακαλώ υπόγραψε γιατί είμαστε σε τραγική κατάσταση και με πιέζει και ο μικρός να πάει στο γυμνάσιο Τρικάλων>.Η λακωνική απάντηση βύθισε κι άλλο στην απελπισία την αποστολέα του πρώτου.<Σε παρακαλώ μην μου ξαναγράψεις άλλο τέτοιο γράμμα>.
Το καθεστώς επιφύλασσε σε όσους υπέγραφαν μία εξευτελιστική διαδικασία που δεν ήταν εφ άπαξ αλλά συνεχής.Έπρεπε να βγαίνεις στην Εκκλησία σε κάθε μεγάλη γιορτή,όλο σχεδόν το χρόνο δηλαδή και να απαγγέλεις:Αποκυρήσσω μετα βδελυγμίας τον κομμουνισμό και μετανοώ για τα εγκλήματα που αυτός με έβαλε να διαπράξω...κλπ. να εξαφανίσεις δηλαδή κάθε ίχνος αξιοπρέπειας επάνω σου,ικανοποιώντας τις φαντασιώσεις του κοινού που σε άκουγε μασώντας τον ιερό άρτο...
Δεν είχε περάσει πολύς καιρός που η Φώτω είχε κρύψει τα δυο της παιδιά από τους αντάρτες που υποχωρούσαν και την παρακαλούσαν να τα πάρουν και τώρα ερχόταν αντιμέτωπη με την επιλογή της.

Για τα παιδιά των ηττημένων έχουν γραφεί πολλά.Οι συνθήκες όμως τότε ήταν εντελώς αβέβαιες για όλους.Με ψυχρή ματιά και παρά τις ακρότητες που συνέβησαν,αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα.Και αυτό είναι πως τα παιδιά που πήγαν στην ανατολική Ευρώπη σώθηκαν και μορφώθηκαν,ενώ τα παιδιά που συγκέντρωσε η Φρειδερίκη στην συντριπτική τους πλειοψηφία κατάντησαν κοινωνικά ερείπια και αντικείμενα πλουτισμού με τις παράνομες υιοθεσίες.Όσο δε για τα παιδιά που δεν πήγαν σε κανένα "παιδομάζωμα" αλλά έζησαν με τον ένα μόνο γονιό, η αντιμετώπιση από την τότε κοινωνία ήταν επιεικώς απαράδεκτη.Φρόντισε βέβαια και το κράτος να τους βάλει κατά καιρούς τα απαραίτητα στεγανά*.Με το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων στερήθηκαν την ανώτερη παιδεία και οποιαδήποτε ευκαιρία για προκοπή και πολλά ακροβάτησαν στα όρια του περιθωρίου και της έννομης τάξης.

Ο μικρός Κώστας πήγε τελικά στο γυμνάσιο Τρικάλων με την συνδρομή συγγενών που βοήθησαν με το υστέρημά τους.Εκεί μαζί με άλλα παιδιά των βουνών διέμεναν σε εγκαταλειμμένες παράγκες δίπλα στο ποτάμι και σε συνθήκες πραγματικά σπαρτιάτικες.Παρά το κόκκινο σημαδάκι που έφερε στο πηλήκιο του(πραγματική ντροπή γι αυτούς που το χορήγησαν και μεγάλη τιμή γι αυτόν)ο γιός του κουτσοδάσκαλου γρήγορα ξεχώρισε και σύντομα ήταν από τους πρώτους μαθητές του γυμνασίου με αποτέλεσμα να προκαλεί τον φθόνο των γονιών περισσότερο και όχι των συμμαθητών,οι οποίοι με αλληλεγγύη αφαιρούσαν λίγο από το φαγητό των οικογενειών τους και συντηρούσαν αυτά τα παιδιά.

Την ίδια εποχή η Σοβιετική Ένωση άρχισε να στέλνει στους κρατουμένους των νησιών χιλιάδες δέματα με είδη πρώτης ανάγκης,φανέλες πανωφόρια κάλτσες κλπ, τα οποία επέτρεψε το παλάτι να διανεμηθούν για να προβάλει διεθνώς τις ευαισθησίες του,όπως και ο αποστολέας.Οι πιο πολλοί κρατούμενοι τα έστειλαν αμέσως στις οικογένειές τους αλλά το σύνηθες ήταν να "χάνονται" στην διαδρομή.

Η τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς κάποτε έφτασε και ο μικρός αποφάσισε να μην παρευρεθεί στην τελετή,που μάλιστα θα έπαιρνε και έπαινο για τις επιδόσεις του,γιατί η εμφάνιση του ήταν τραγική.Χιλιομπαλωμένο παντελόνι και στα πόδια αντί για παπούτσια τσαρουχάκια απο δέρμα γουρουνιού.Δεν θα πήγαινε με τίποτα, μέχρι που το προηγούμενο βράδυ έφτασε στα χέρια του το σοβιετικό δέμα.Ανοίγοντάς το έβγαλε ένα τεράστιο αντρικό παλτό που χώραγε ολόκληρος μέσα.
Την επομένη όταν ακούστηκε το όνομά του όλοι είδαν ένα παλτό με πηλήκιο να παίρνει τον έπαινο και μετά να πνίγεται στις αγκαλιές και τις επευφημίες των συμμαθητών.
Το ρώσικο παλτό,αργοπορημένη βοήθεια χρόνων που έμοιαζαν αιώνες,αποκατέστησε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια ενός παιδιού και μάλιστα την πιο κατάλληλη ώρα...

*Για όσους έχουν δει αστυνομικές ταυτότητες δεκαετίας 60 και επταετίας και παρατηρήσουν τα τρία τελευταία ψηφία του αριθμού της μπροστινής πλευράς να είναι ίδια με τα τρία τελευταία του αριθμού της άλλης,δεν είναι σύμπτωση, "κομμουνιστής δρών" σημαίνει.

**Το αντάρτικο λημέρι μας, συμβάλλει με τη σιωπή του,όχι με τη λήθη, στο εορταστικό κλίμα των ημερών και θα συνεχίσει τις αναρτήσεις μετά τις γιορτές.
Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα σε όλους,φίλους και μή.

Η ιστορία του Πύρ

2009-12-08T14:16:00.000+02:00

Στο έπος της Αλβανίας όπως και της Εθνικής Αντίστασης τα μουλάρια και τα άλογα πρόσφεραν τα μέγιστα οφέλη στους Έλληνες.Υπήρχαν όμως και άλλες γνώριμες έμψυχες φιγούρες που επιστρατεύθηκαν, βοήθησαν και τις πιό πολλές φορές έδωσαν και την ζωή τους στον Αγώνα.

Μία απο αυτές ήταν και ο Πύρ.Ευέλικτος,γρήγορος, με εντυπωσιακή νοημοσύνη και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τα μάτια του.Το ένα πράσινο και το άλλο γαλάζιο.Ο Πύρ εκτελούσε χρέη ταχυδρόμου στην ελεύθερη Ελλάδα, αφού πρώτα έμαθε διαδρομές και κατατόπια, πήγαινε μόνος του μεταφέροντας μηνύματα δεμένα επάνω του.

Επιχειρούσε σε πραγματικά μεγάλες αποστάσεις απο τα κούτσαινα που ήταν βάση του ΕΛΑΣ μέχρι το περτούλι που ήταν αρχηγείο της ενωμένης αντίστασης και μέχρι τα πρώτα βουνά της Καρδίτσας που ήταν η Ά μεραρχία του ΕΑΜ,έδινε το μήνυμα κατευθείαν στα χέρια του στρατηγού Φλούλη.

Ματωμένος,χτυπημένος,ψόφιος απο κούραση φαινόταν οτι εκτελούσε το καθήκον του με συναίσθηση της ευθύνης.Δεν άργησε βέβαια να γίνει διάσημη μασκώτ στη μεραρχία.

Στις γιορτές της ανέβαινε στην πρόχειρη σκηνή που τα αετόπουλα απήγγειλαν τα ποιήματα του Λόρκα του ΕΑΜ Νίκου Παπακόγκου για να εμψυχώσουν τους εαμίτες και καμάρωνε λες και τα έλεγε αυτός.

Το πιό μεγάλο του ανδραγάθημα όμως ήταν όταν ανακάλυψε σε χαράδρα χτυπημένο τον Τιμολέων,αντάρτη τον οποίο έψαχναν δύο μερόνυχτα και σχεδόν τον είχαν ξεγράψει.Απο τότε κυκλοφορούσε με την μουσούδα του ψηλά σαν να πήρε παράσημο και οι αντάρτες τσακώνονταν ποιος θα τον πάρει σε αποστολή.

Όταν έληξε η συμμαχία Ιταλών και Γερμανών, οι πρώτοι, με ή χωρίς οπλισμό ,έφυγαν για τον ορεινό όγκο της Πίνδου για να σωθούν και βεβαίως οι κάτοικοι τιμώντας την Ελληνική καταγωγή τους, άνοιξαν τα σπίτια και τους φιλοξένησαν.

Ο Τάκης πήρε στο σπίτι δύο απ αυτούς, τον Παλμερίνο και τον Τζουλιάνο.

Βοηθούσαν όπως μπορούσαν σε γεωργικές εργασίες και μάθαιναν ιταλικά στα παιδιά .Η πείνα βέβαια εκείνη την εποχή ήταν ακόρεστη με συνέπεια όλες οι γάτες του σπιτιού και της γειτονιάς να εξαφανιστούν μαζί με όλες τις χελώνες της περιοχής...

Μετά άρχισαν να καλοβλέπουν και τον Πύρ...

Ευτυχώς μια μέρα που τον έδεσαν και άρχισαν να απομακρύνονται άκουσε το θόρυβο η Φώτω η γυναίκα του Τάκη και τον έβγαλε από τα χέρια τους, απειλώντας τους ότι άμα γυρίσει το αφεντικό θα τους κόψει ότι εξέχει...

Αργότερα στην σύλληψη του αφεντικού τον έσωσε πάλι η Φώτω που τον άρπαξε γερά κόβοντάς του την ορμή εναντίον των οπλοφόρων.

Ο δάσκαλος Τάκης δάκρυζε όταν ανέφερε στούς μαθητές του την ιστορία του Άργου.

Ο Πύρ είχε το τέλος του μυθικού Άργου σε βαθιά γεράματα,όχι όμως και την τύχη του, βλέπεις τα δεκαεπτά χρόνια φυλακής του αφεντικού ήταν δυό ζωές γι αυτόν...

Αυτά τα υπέροχα όντα δεν αναγράφονται σε επιτύμβιες πλάκες , μόνο στη σκέψη και στις καρδιές...

*Όταν κάποτε συνάντησε ο πατέρας μου τον στρατηγό Φλούλη Δημήτριο στο σπίτι του στην Αθήνα το πρώτο που ρωτήθηκε δεν ήταν για τον Τάκη αλλά για τον Πύρ!!!

**Η ανάρτηση αφιερωμένη βεβαίως σε όλους όσους πιστεύουν ότι ο σκύλος είναι έμψυχος και πιστός φίλος και όχι αντικείμενο ομορφιάς ή πράγμα...

Έκτακτα στρατοδικεία και ένας αθώος

2009-12-02T11:32:00.000+02:00

Το 1946 άρχισαν να λειτουργούν τα έκτακτα στρατοδικεία. Με αυτά έπρεπε να νομιμοποιηθεί η δίωξη πάσης φύσεως αριστερών, όχι μόνο ανταρτών αλλά και συμπαθούντων
και γι αυτό το λόγο η δικαιοδοσία τους εκτεινόταν και σε μη στρατιωτικούς.

Οι κατηγορίες για τις οποίες δικαζόσουν ήταν περί ληστών, συμμετοχή σε αντάρτικες ομάδες,εσχάτη προδοσία και με ένα νέο νόμο που αφορούσε αδικήματα κατά της ασφάλειας του κράτους και ερμηνευόταν όπως νόμιζε ο στρατοδίκης,το Γ΄ ψήφισμα.

Οι δικαστές ήταν στρατιωτικοί με επικεφαλή συνήθως ταγματάρχη. Οι ποινές ήταν ξεχωριστές για καθένα απο τα παραπάνω αδικήματα και γι αυτό εισέπραττες δις και τρις εις θάνατον.

Το φαιδρό της υπόθεσης όμως ήταν η ακροαματική διαδικασία...
Όσες μαρτυρίες έχω συγκεντρώσει μιλούν για δικαστές που κοιμόντουσαν στην έδρα και ξυπνούσαν στην εκφώνηση της ποινής και για μάρτυρες που έλεγαν:
-Ναι τον άκουσα να φωνάζει εναντίον του βασιλέως
ή
-Τον είδα νύχτα να ακολουθεί τους αντάρτες.
Εάν δε, τολμούσες να τον αμφισβητήσεις σε κατακεραύνωναν απο την έδρα:
-Ο μάρτυς είναι γνωστός και αξιόπιστος πολίτης της κοινωνίας μας!
Εδώ οφείλω να δώσω τα εύσημα στους συνηγόρους υπεράσπισης που με τέτοιες συνθήκες και με κίνδυνο να χαρακτηριστούν έκαναν το καθήκον τους.(όπως ο Μιχάλης Χατζηγάκης πατέρας του τ.υπουργού Σωτήρη που υπερασπίστηκε τον Τάκη)

Όταν ο Άρης πέρασε από το χωριό μου(έχω αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση) η ομάδα του στρατολόγησε όπως συνήθιζε καινούργιους αντάρτες νεαρής ηλικίας που έβραζε το αίμα τους και εντυπωσιασμένους από το όνομα και τη φήμη του πρώτου
αντάρτη του ΕΛΑΣ,ακολούθησαν.
Ανάμεσά τους πήγε και ένας δεκαεπτάχρονος,ο Μήτσος.
Δυστυχώς γι αυτόν η δράση του κράτησε λίγες μόλις εβδομάδες
γιατί δεν άργησε η συμπλοκή στην Μεσούντα και το τραγικό αποτέλεσμα
για τον Άρη και την ομάδα του.
Ο Μήτσος συνελήφθη και μαζί με άλλους αντάρτες
έφτασε κάποτε η ώρα του στρατοδικείου.
Μετά τις συνοπτικές διαδικασίες άρχισαν να πέφτουν τα <εις θάνατον>
βροχή μέχρι που έφτασαν στο Μήτσο...
Εκεί οι δικαστές,προφανώς εκτιμώντας το νεαρό της ηλικίας,
σε μια έξαρση χιούμορ απεφάνθησαν:
-Αθώος.....λόγω βλακείας!!
Απίστευτη απόφαση.
Να είσαι δίπλα με τον νούμερο ένα καταζητούμενο της χώρας
και να αθωωθείς μέσα σε τρανταχτά γέλια!
Ο Μήτσος όπως μου έλεγε δεν ήξερε τι να κάνει,να πετάξει
απ τη χαρά του ή να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί?
Στα κατοπινά χρόνια και όταν οι κουβέντες ήταν γύρω από
τα εγκλήματα αριστερών και δεξιών έλεγε:
Εγώ πάντως είμαι αθώος και με την βούλα!

* πλήθος ντοκουμέντων στο έργο ζωής του Νίκου Μιχιώτη
Τα έκτακτα στρατοδικεία της περιόδου 1946-1960
εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Αριστερός σημαίνει ηττημένος και μίζερος?Όχι,σημαίνει λυδία λίθος ανθρωπιάς

2009-11-22T18:26:00.000+02:00

Η ζωή λένε ότι γράφει τα καλύτερα σενάρια.
Με αφορμή το μεγάλο ηθικό ανάστημα που λέγεται Κούνεβα και
τα μαθήματα αγώνα και ανθρωπιάς που μας παρέδωσε,
θυμήθηκα μία σκηνή από την ζωή του Τάκη όπως μου την μετέφερε
ο αείμνηστος πατέρας μου που ήταν αυτόπτης.
Αποφυλακιζόμενος το 1962 επέστρεψε στο σπίτι του όπως και
χιλιάδες άλλοι φυλακισμένοι προσπαθώντας να μαζέψει τα κομμάτια
της ζωής του και της οικογένειάς του.
Άν και αποκομμένοι από την πολιτική πραγματικότητα της εποχής,αυτοί
οι άνθρωποι μόλις βγήκαν, άρχισαν να ανακατεύονται,να ενδιαφέρονται,
να έχουν άποψη και να συμβουλεύουν τους νεότερους.Πραγματικά αμετανόητοι
που λένε.Για την οργάνωση και την εκπαίδευση στις φυλακές(ναι, εκπαίδευση απο τους ίδιους!)θα αναφερθώ
σίγουρα σε άλλο ποστ.
Οταν συνελήφθη το 45, τον είχε καταδώσει στην ασφάλεια ένας γείτονας,
ο Κώστας.
Ένα μεσημέρι μαθαίνοντας ότι ο Τάκης είναι στο σπίτι, ο Κώστας κίνησε να τον
συναντήσει φορτωμένος με καλούδια και τρόφιμα.
Φθάνοντας στα σκαλάκια του πέτρινου σπιτιού ξαπλώνει μπρούμυτα
και ακουμπώντας το μέτωπό του στο κεφαλόσκαλο φωνάζει:
-Τάκη σχώρα με!
-Τάκη σχώρα με!
Η σκηνή είναι όντως εντυπωσιακή και ανθρώπινη.
Έκπληκτος ο Τάκης ανοίγει την πόρτα και δίνει την απάντηση
που διαχρονικά αρμόζει σε όλους τους πραγματικούς αριστερούς:
-Κώστα,άσε τις βλακείες και πέρνα μέσα να φάμε!

Πώς μπορούμε να τους φτάσουμε? χωρίς κόμπλεξ, ανιδιοτελείς,
ακέραιοι χαρακτήρες και με ψυχή βαθιά.
Εύκολο είναι?

Τα λάθη πληρώνονται με αίμα

2009-11-20T20:36:00.000+02:00

Οι εκλογές του 1946 ήταν κομβικό σημείο για τις μετέπειτα εξελίξεις.
Προτιμήθηκε η αποχή.Μια αποχή εγκληματική γιατί αποκάλυπτε
στούς ασφαλίτες τους αριστερούς απο το εκλογικό τους βιβλιάριο.
Η ανεπαρκέστατη ηγεσία του κόμματος έσυρε τον αριστερό κόσμο στον όλεθρο.
Υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές τους οι άνθρωποι αυτοί και μή υπολογίζοντας
οτι οι Έλληνες βγαίνοντας απο τον πόλεμο επιθυμούσαν μόνο ειρήνη, έδωσαν
μοναδική ευκαιρία στό χειρότερο κομμάτι της δεξιάς να κυριαρχήσει πολιτικά
τη στιγμή που το ΕΑΜ είχε την πλειοψηφία της λαικής συμπάθειας.
Παρέδωσε έναν ολόκληρο κόσμο βορά στα χέρια των ασφαλιτών που το πρώτο
πράγμα που έκαναν μετά ήταν να μπαίνουν στα σπίτια
και να ψάχνουν εάν ψήφισες.
Οι πολιτικές αναλύσεις για την επιλογή αυτή ελάχιστα ενδιαφέρουν.
Ο απλός αριστερός την πλήρωσε με το αίμα του και το μέλλον του
και αυτό δεν σηκώνει καμία κουβέντα!!!

Συνομώτες και τρομοκράτες

2009-11-18T18:57:00.000+02:00

Τον Φεβρουάριο του 1945 έγινε η συμφωνία της Βάρκιζας.Απο την επόμενη
ημέρα ξεκίνησε ένα σαρωτικό κύμα τρομοκρατίας στην επαρχία και μέσα σε ένα
τρίμηνο οι συλλήψεις των αγωνιστών του ΕΑΜ ξεπέρασαν τις 80.000.
Δολοφονίες,απαγωγές,επίσημες εκτελέσεις,βιασμοί,πυρπολήσεις σπιτιών
κάνουν τους βασανιστές της χούντας απλά μαθητούδια μπροστά στα
περιβόητα Μ.Α.Υ.
Οι λεβέντες αυτοί, βγαλμένοι δυστυχώς μέσα απο τις ελληνικές οικογένειες της
<διπλανής πόρτας>, μόλις έπιασαν στα χέρια τους τον οπλισμό που τους παρείχε
ο στρατός μεταμορφώθηκαν σε βρυκόλακες.
Ευτυχώς η συλλογική συνείδηση που λένε οτι υπάρχει τους έχει
σβήσει απο την μνήμη σαν λεκέ απο το ρούχο.
Ακόμα και σήμερα οι παλαιότεροι όταν τους αναφέρουν το κάνουν χαμηλόφωνα.
Μία απο εκείνες τις ημέρες ήρθαν στο σπίτι του Τάκη δύο σύντροφοι
απο τα Τρίκαλα.
Πάντοτε τηρούσαν τους συνομωτικούς κανόνες που επέβαλαν την κίνηση
τις νυχτερινές ώρες και βέβαια κανένα γραπτό πάνω τους παρα μόνο
προφορικές εντολές.Κάθησαν στο σπίτι αντάλλαξαν απόψεις,έδωσαν τις
οδηγίες που είχαν και κίνησαν να φύγουν πρίν ξημερώσει.Αμ δέ!
Οι μάϋδες σαν τις νυχτερίδες παραφύλαγαν και λίγο μακρύτερα τους έπιασαν.
Τους βρήκαν αργότερα ακρωτηριασμένους σε μιά ρεματιά.
Έτσι, χωρίς σύλληψη,χωρίς μεταγωγή,χωρίς κατηγορία,χωρίς δίκη οι άνθρωποι
αυτοί έχασαν την ζωή τους απο την παράνοια και την ασυδοσία εγκληματιών.
Εάν αναρωτιέται κανείς γιατί η ελληνική επαρχία τις τελευταίες δεκαετίες
διατηρεί αναχρονιστικές απόψεις και συμπεριφορές,
ένας απο τους λόγους είναι και οι διώξεις χιλιάδων οικογενειών που
οι δικοί τους εκτοπίστηκαν και μετά αυτές πήραν τον δρόμο
της αστυφιλίας για μιά καλύτερη ζωή.

Στη συκιά του Γλάστρα δεν έσπασε κανένας

2009-11-10T19:08:00.000+02:00

Η Γυάρος ήταν απο τους ρωμαικούς χρόνους τόπος εξορίας.
Απο το 1947 και μετά ήταν η κόλαση επι της γης.
Το καθεστώς έστελνε εκεί συνήθως τους πιο <επικίνδυνους>,αξιωματικούς του ΕΑΜ-
ΕΛΑΣ,καθοδηγητές του κόμματος και γενικά αγωνιστές με αξιόλογη δράση και όχι μόνο.
Για τους ανθρωποφύλακες του νησιού ακόμα και η ελληνική γλώσσα είναι φτωχή
για να τους χαρακτηρίσει.
Εφεύρισκαν βασανιστήρια και διασκέδαζαν ξυλοκοπώντας τους υποσιτισμένους
κρατούμενους.
Μια Κυριακή έφεραν έναν παλαιστή,ένα πραγματικό θηρίο,σωστή αρκούδα!
Προκαλούσαν τους δυστυχείς και νηστικούς κρατουμένους για να παλέψουν μαζί του!
Ο Γιώργος,αδερφός του Τάκη,(έξι αδέρφια του Τάκη ήταν εκείνη την εποχή κρατούμενοι
σε νησιά)έκανε χρέη μάγειρα,έκανε κίνηση να πάει!
-τί κάνεις τρελάθηκες?
-μόνο να τον πιάσω!
-χάζεψες?κάτσε εκεί που είσαι!
-μόνο να τον πιάσω!
Τα χέρια του Γιώργου ήταν τανάλιες αλλά το θηρίο δεν παιζόταν.
-μόνο να τον πιάσω!
Ο αγώνας που ξεκίνησε μετά τις πρώτες λαβές και μπουνιές φαινόταν χαμένος απο χέρι,
όταν όμως ο Γιώργος κατάφερε και τον έπιασε, το θηρίο ήταν σαν να βρέθηκε στις συμπληγάδες, προσπαθούσε να ξεφύγει και δεν μπορουσε.
Ο Γιώργος τον έβαλε μέσα στο βαρέλι και για πολλά δευτερόλεπτα πάγωσε το σύμπαν.
Ήταν μια νότα αισιοδοξίας και ένα απίστευτο σημάδι για το ποιός τελικά θα είναι ο νικητής,
ο θύτης ή το θύμα?

*ο Γιώργος σήμερα ζεί και στα γεράματά του ακόμη όποιον ξένο συναντάει θέλει με το ζόρι να
τον ταίσει!τί κόσμος!
*Η συκιά του Γλάστρα ήταν ένα δέντρο που κρεμούσαν τους κρατουμένους και τους χτύπαγαν.
Πηρε αυτό το όνομα απο κάποιον αρχιβασανιστή.Τό έβαλα σαν επικεφαλίδα γιατί ο Τάκης
όταν πείσμωνε για κάτι και ήταν σίγουρος οτι έχει δίκιο έλεγε
αυτή την φράση.

ψυχή βαθιά...

2009-11-07T11:08:00.000+02:00

Ξυπνούν οι μνήμες του εμφυλίου με την ταινία του Βούλγαρη "Ψυχή βαθιά".
Την ιστορία είναι δύσκολο να την κρίνεις με τα μέτρα και τις αξίες που ισχύουν στην δική σου εποχή,πρέπει να σκύψεις με σεβασμό στις συνθήκες και τις λογικές που ίσχυαν την εποχή που μελετάς.
Την Άνοιξη του 45 καθώς ο Άρης διάβαινε με τους μαυροσκούφηδές του προς τα κούτσαινα ,κυνηγημένος απο φίλους και εχθρούς,ένας πυροβολισμός απο σπίτι σκοτώνει έναν σύντροφό του.Ο δράστης συνελήφθη και οι αντάρτες αφιονισμένοι μαζεύουν καμμιά δεκαριά απο "δεξιούς" και τους κλείνουν στο σχολείο του χωριού.
Πύρ και μανία ο Άρης.
Ο Τάκης Τυρταίος τρέχει και τον βρίσκει.
-Σύντροφε Άρη μας έχουν πεί ούτε νερό να μην σου δώσουμε,ο Αγώνας όμως σου χρωστάει πολλά,πάρε ότι θέλεις απο τρόφιμα αλλα τους ανθρώπους αυτούς μην τους πειράξεις,εμείς
μαζί τους θα ζήσουμε και με τις οικογένειές τους,αλλιώς θα σφαχτούμε εδώ όλοι μαζί!
Ο Άρης μαλάκωσε,
-Σύντροφε δάσκαλε εντάξει,αλλά ο δολοφόνος θα πεθάνει!το παιδί που σκοτώθηκε ήταν
φοιτητής και ήρθε με τα πόδια απο την Αθήνα,τέλος!
Έτσι έγινε,οι άνθρωποι αφέθηκαν ο υπαίτιος εκτελέσθηκε.
Το παράπονο του Τάκη ήταν οτι στο στρατοδικείο που δικάστηκε τετράκις εις θάνατον
δεν φάνηκε κανείς απο τους ευεργετηθέντες...

Ο θησαυρός μου

2009-11-06T19:42:00.000+02:00

Χειμώνας του 1943.
Ορεινή ζώνη δυτικής θεσσαλίας.
Τάκης Τυρταίος,καπετάνιος του ΕΛΑΣ,επικεφαλής λοχαγός μικρής ομάδας ανταρτών η οποία επιστρέφει στην βάση της στα κούτσαινα τρικάλων.
Στην περιοχή @#@ τους πιάνει σφοδρή χιονοθύελλα,η μικρή ομάδα με τα άλογά της ταλαιπωρείται αφάνταστα,γρήγορα χάνονται μεταξύ τους.Ο Τάκης ήταν και κουτσός και όταν το άλογό του έπεσε στην πλαγιά ούτε ο ίδιος δεν πίστεψε οτι θα ζήσει.
Φθινόπωρο του 1974.
Ο παππούς μου ο Τάκης με φιλάει στην κορφή του κεφαλιού όπως κάθε χρόνο που έφευγα απο το χωριό για την Αθήνα και μου ψιθυρίζει<το καλοκαίρι που θα ξανάρθεις θα σου πω για το θησαυρό.. που είδα με τα μάτια μου!>.
Μάρτης του 1946.
Ο Τάκης Τυρταίος καταδικάζεται τετράκις εις θάνατον απο το στρατοδικείο τρικάλων.
Μεταφέρεται στις φυλακές Αβέρωφ στην Αθήνα και απο εκεί στην Γυάρο το νησί των ανέμων.
Δεκα επτά χρόνια έζησε στα κολαστήρια των νησιών και να φανταστεί κανείς οτι με μια απλή υπογραφή σε ένα χαρτί αποκύρηξης θα έφευγε για το σπίτι του!τί απίστευτοι άνθρωποι!
Τον Απρίλιο του 1975 ο Τάκης Τυρταίος πέθανε στον ύπνο του,τον βρήκαν με την Αυγή στα
χέρια του λίγες μέρες πριν υποδεχτεί το εγγονό του για το καλοκαίρι..
Όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου τα έχω περάσει στο χωριό και φυσικά πάντα επισκέπτομαι
την περιοχή που έπεσε ο παππούς μου με το άλογό του στην πλαγιά..ακόμα ψάχνω!

*Τάκης Τυρταίος*